Kerkdiensten

te Zwolle

Zondag 26 november 2017
10.00 - Ds. S. de Marie
16.30 - Br. H.J. Ulderink - H.C. Zondag 7
1e collecte: Kerk
2e collecte: Opleiding Dienst des Woords
Meer kerkdiensten


Locatie

Kerkgebouw
"De Hoeksteen"
Scheldelaan 141
8032 PB Zwolle
Bekijk kaart

Kerkgeschiedenis

Inleiding
Wij geloven en belijden één katholieke of algemene christelijke kerk. Zij is een heilige vergadering van de ware gelovigen, die al hun heil verwachten van Jezus Christus gewassen zijn door zijn bloed, geheiligd en verzegeld door de Heilige Geest. Deze kerk er geweest vanaf het begin van de wereld en zal er zijn tot het einde toe.

Gaat dan henen, en maakt al de volken tot mijn discipelen en doopt hen in de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest en leert hen onderhouden al wat Ik u bevolen heb. (Matt. 28:19)

Op dit bevel zijn de discipelen van Jezus Christus na de uitstorting van de Heilige Geest op de grote Pinksterzondag uitgegaan. Eerst in Jeruzalem, Judea, Samaria en al verder en verder de wereld in. Op veel plaatsen werden door de verkondiging van het blijde evangelie en de werking van de Heilige Geest gemeenten gesticht. Door verbreiding van dit evangelie werd de kerk vergaderd over de hele wereld, ook in ons land. De kerk kreeg echter ook te maken met dwalingen zoals voorzegd in Gods Woord (Matt. 24:11; 1 Tim. 4:1,2; 2 Tim. 3:1-13; 2 Petr. 2:1; 1 Joh. 4:1). Maar de eeuwen door heeft de kerk altijd weer deze dwalingen afgewezen en is behouden gebleven bij Gods Woord.

De grote Reformatie
Maar toch trad uiteindelijk verval op. Zo was door afval en dwaling in de Roomse Katholieke Kerk, die werd geregeerd door de paus, op veel punten bekering nodig. Terugkeer naar de Heer van de Kerk. Deze werd door Hem geschonken in de grote Reformatie van de 16e eeuw.

De Here schonk drie reformatoren: Maarten Luther, Ulrich Zwingly en Johannes Calvijn.

Op 31 oktober 1517 sloeg Maarten Luther 95 stellingen op de deur van de slotkapel te Wittenberg. Stellingen waarin de misstanden in leer en leven bestreden werden. Als snel werd zijn daad bekend in heel Europa. In 1520 deed de paus hem in de ban en sloot hem buiten de kerk. Op 10 december 1520 verbrandde Luther zijn banbul echter en scheidde zich definitief af van de roomse kerk. Het begin van de grote kerkreformatie was een feit.

Ook vanuit Zwitserland (Zwingly) en Frankrijk (Calvijn) werd kerkreformatie bewerkstelligd. Met name Calvijn heeft grote invloed gehad in Nederland. Niet voor niets wordt Nederland ook wel een calvinistische staat genoemd. Helaas is het dat al lang niet meer.

De kerken uit de Reformatie vormden de Nederlands Hervormde Kerk.

Afscheiding (1834), Doleantie (1886) en Vereniging (1892)
Ruim 300 jaar na de grote reformatie in de 16e eeuw bewerkte de Here opnieuw een kerkreformatie in Nederland. Deze bleek nodig omdat de kerken uit de reformatie opnieuw niet alles verworpen wat in strijd was met Gods Woord. Opnieuw Jezus Christus niet erkenden als haar enige Hoofd (NGB ar. 29).

Na een tijd van geestelijk verval, de invoering van een onschriftuurlijke kerkregering (Algemeen Reglement in 1816) en officiële leervrijheid (proponentsformule) werd de kerk van Christus overgegeven aan heersende besturen en aan predikanten die gemeenten niet meer de zuivere waarheid verkondigden. Predikanten die Jezus Christus niet meer verkondigden als de enige Redder maar hem en zijn verlossingswerk zelfs loochenden. Veel kerkleden die trouw wilden blijven kwamen in gewetensnood. Kon men in de eigen gemeente nog wel de doopvragen met ‘ja’ beantwoorden? Ja zeggen op de leer van de kerk zoals hier geleerd wordt?

Ds. Hendrik de Cock kwam publiek op voor de gereformeerde leer en bestreed de dwalingen in de Hervormde kerk. Om deze redenen werd hij geschorst in zijn ambt. Wetende dat hij onherroepelijk afgezet zou worden scheidde hij, samen met zijn kerkenraad en het merendeel van de gemeente, zich in 1834 af van de Hervormde Kerk. Hierna volgden meerdere predikanten en gemeenten. Deze gemeenten vormden de Christelijk Gereformeerde Kerk.

De redenen voor de Doleantie waren dezelfde als die voor de Afscheiding. In 1886 ontstonden in de Nederlands Hervormde Kerk dolerende kerken. Kerken, ‘treurden’ over de ernstige situatie in de Hervormde Kerk. Ze braken wel met het kerkbestuur maar niet met het kerkverband.

In 1892 bewerkte de HEERE een wonder omdat de afgescheiden kerken en de dolerende kerken zich verenigden in één kerk. De Gereformeerde Kerken in Nederland.

De Vrijmaking (1944)
De hele kerkgeschiedenis door blijkt dat de kerk telkens weer moet strijden tegen opkomende dwalingen. Elke keer opnieuw blijkt dat de kerken niet alles willen verwerpen wat in strijd is met Gods Woord. Dat zij opnieuw Jezus Christus niet willen erkennen als enig Hoofd.

In de verenigde kerken ontstonden moeiten over de theorieën van dr. Abraham Kuiper over het verbond en de heilige doop. Uiteindelijk sprak de generale synode van Amsterdam (1936) uit: “dat het zaad van het verbond krachtens de belofte van God te houden is voor wedergeboren en in Christus geheiligd, totdat bij het opgroeien uit levenswandel of leer het tegendeel blijkt”. Verder sprak deze synode uit dat in de kerken niets anders geleerd mocht worden dat met deze leeruitspraak niet in overeenstemming was.

Middels deze leeruitspraak werd de echtheid van de kinderdoop, als teken en zegel van het verbond, onzeker gemaakt. Maar zou de belofte van God aan de kinderen van de gelovigen gegeven, achteraf bezien onwaar, onbetrouwbaar zijn? Tegen genoemde leeruitspraak werd dan ook terecht stelling genomen door onder andere prof. dr. K. Schilder en prof. dr. S. Greijdanus. Beiden werden in hun ambt geschorst. Er volgden meerdere schorsingen van predikanten, ouderlingen en diakenen. Op 11 augustus 1944 vond in ’s Gravenhage een vrijmakingsvergadering plaats. Kerkenraden, predikanten, ambtsdragers vele broeders en zusters maakten zich vervolgens vrij van het synodale juk en vormden de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt).

In de tweede helft van de jaren zestig werden deze kerken bewaard tegen Schriftkritiek en het loslaten van de belijdenis. In de strijd die hiermee gepaard ging, kwamen duizenden leden buiten het verband van de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt) te staan. Zij vormden later de Nederlands Gereformeerde kerken.

Vrijmaking (2003/2004)
Vervolgens begon echter in De Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt) het gedachtegoed van hen die men bestreden had, zich geleidelijk meester te maken van de gereformeerde organisaties en de gereformeerde krant, en drong het steeds verder door in de kerken. Wat men overeenkomstig de Gereformeerde geloofsbelijdenis geloofde van de Kerk, werd steeds meer verwaarloosd of ontkend. Het was niet meer alleen het Woord van God dat als norm werd gebruikt. De muren van de kerk brokkelden af. Reformatorische geluiden werden doodgezwegen. De generale Synode van Zuidhorn nam in 2003 ondanks een groot aantal revisieverzoeken en bezwaarschriften een reeks onschriftuurlijke besluiten, onder meer t.a.v. het 4e en 7e gebod van de Here, onschriftuurlijke liederen, het Schriftgezag en leervrijheid.

Zo kwam het opnieuw zover, dat moest worden opgeroepen tot reformatie; tot terugkeer naar Gods Woord alleen en de belijdenis die daarop is gebaseerd. Nadat deze Oproep tot Reformatie kerkbreed was afgewezen vond op 20 september 2003 in Zwolle een landelijke vrijmakingvergadering plaats. Rond die tijd ontstonden door plaatselijke vrijmakingen kerken die nu heten De Gereformeerde Kerken in Nederland (hersteld). Hiertoe behoren inmiddels 9 kerken en enkele wijkgemeenten verspreid over het hele land. Uit deze nieuwe reformatie is ook de Gereformeerde Kerk van Zwolle e.o. met de wijkgemeente te Ermelo voortgekomen.

Onder Kerkverband is onder de titel “Wat zijn De Gereformeerde Kerken in Nederland (hersteld)” is een nadere uitwerking te vinden van de gronden en wordt tevens een nadere toelichting gegeven op de noodzaak van deze recente vrijmaking.

De Toekomst
Nergens brak de grote reformatie in de 16e eeuw zo krachtig door als in Europa. Ja nergens zo krachtig als in ons Nederland. Nooit is er vervolgens zoveel rijkdom aan inzicht in het leven naar Gods verbond geweest als in De Gereformeerde Kerken in Nederland na de vrijmaking van 1944. Maar ook nergens is het kerkverval de afgelopen decennia zo hard gegaan als in Nederland en de laatste jaren ook in die zelfde Gereformeerde Kerken. Dwalingen overspoelden de kerken, massale afkeer van God en massale kerkverlating. Normen en waarden verwateren in een rap tempo. In onze samenleving wordt niet meer met God rekening gehouden. Op brede schaal terugkeer tot het heidendom, terugkeer naar de tijd voordat in ons land het evangelie van Jezus Christus verkondigd werd.

Is er nog hoop? Is er nog toekomst? Toekomst voor de kerk van Christus? Toekomst nu De Gereformeerde Kerk tot zo’n klein getal gereduceerd is?

Ja, want wij belijden immers: “De kerk is er geweest van het begin van de wereld en zal er zijn tot het einde toe. Want Christus is een eeuwige Koning, die niet zonder onderdanen kan zijn. Deze heilige kerk wordt door God staande gehouden tegen het woeden van de hele wereld, hoewel zij soms een tijdlang zeer klein en ogenschijnlijk verdwenen is!” NGB, art. 27). In Nederland heeft de Here de kandelaar nog niet weggenomen! Christus zet zijn kerk nog voort.

Soli Deo Gloria!



naar boven naar boven